Gewoon omdat ik ging.

 

Op 21 mei 2009 (Hemelvaart) vertrok ik vanuit Leiderdorp op de fiets naar Santiago de Compostela. Waarom? Gewoon, omdat ik ging. Er zijn heel veel redenen om te gaan en allemaal speelden ze een rol, maar de echte reden is omdat ik al heel veel jaren het gevoel heb dat ik dat moet doen. Een sterke innerlijke drang.

Op de fiets vanaf Leiderdorp zoveel mogelijk de originele route volgend (St. Jacobs Fietsroute, Clemens Zweerman). Ik zal op deze pagina een sfeer-verslag van de route die ik volgde weergeven. Twee jaar geleden besloot ik voorjaar 2009 de tocht te maken. Dan ben je in feite al vertrokken.

 

Woensdag 20 mei

Laatste dag. Morgen vertrek ik. De allerlaatste dingen gekocht (wat zal ik vergeten blijken te zijn?) en 's avonds naar de H.Mis in de Joseph. Na afloop naar Jeroen Smith voor de zegen en de eerste stempel. Hij schoot in de lach toen hij me zag (haar gemillimeterd en baard laten staan). In de kapel kreeg ik de zegen. Volgens het boekje waaruit hij de zegen oplas diende er na afloop samen een 'gepast gezang' te worden ingezet. Het leek ons beter van niet...

Morgen ga ik op reis om wijzer te worden.

 
21 mei Leiderdorp - Rotterdam 50 km
22 mei Rotterdam - Zundert 94 km
23 mei Zundert - Mechelen 82 km
24 mei Mechelen - Schendelbeke 94 km
25 mei Schendelbeke - Tilloy les Marchiennes 94 km
26 mei Tilloy les Marchiennes - Banteux 69 km
27 mei Banteaux - Compiegne 111 km
28 mei Compiegne - Monterlant 88 km (rustdag)
30 mei Monterlant - St Prest 133 km
31 mei St Prest - Chauteaudun 76 km
1 juni Chateaudun - Chauteaux-Renault 92 km
2 juni Chateau-Renault - Les Ormes 111 km
3 juni Les Ormes - Poitiers 72 km (rustdag)
5 juni Poitiers - Nanteuil-en-Vallée 94 km
6 juni Nanteuil-en-Vallée - Angoulême 58 km
7 juni Angoulême - St Barthelemy-de-Bellegarde 102 km
8 juni St Barthelemy-de-Bellegarde - Cadillac 88 km (rustdag)
10 juni Cadillac - Labouheyre 94 km
11 juni Labouheyre - Sorde l'Abbaye 106 km
12 juni Sorde l'Abbaye - St Jean Pied de Port 62 km
13 juni St Jean Pied de Port - Pamplona 82 km
14 juni Pamplona - Lizarra-Estella 62 km (rustdag)
16 juni Lizarra-Estella - Nájera 87 km
17 juni Nájera - Burgos 105 km
18 juni Burgos - Catrojeriz 76 km
19 juni Catrojeriz - Reliegos 124 km
20 juni Reliegos - Leon 37 km
21 juni Leon - Astorga 73 km
22 juni Astorga - Villafranca 80 km
23 juni Villafranca - Sarria 78 km
24 juni Sarria - Arzua 83 km
25 juni Arzua - Santiago de Compostela 48 km

In totaal vijf weken en één dag: 2706 km.
 

 

 

Vijf weken alleen onderweg. Dat moet
een unieke ervaring worden. Ik ben zo
goed als ongetraind. Geeft niets: ik heb
geen haast.

In Rotterdam geslapen bij Arnick en
Monique (en de kinderen). Leuke eerste overnachting.

De eerste dag al een herder met leerlinge in de weilanden bij Bleiswijk.


Vertrekken en alles achterlaten. Bijzondere ervaring. De routeboekjes van Clemens Sweerman kloppen niet overal. Dat komt o.a. omdat ik het niet nodig vond om de meest recente uitgaven te kopen...

 




 
         

De reis is nu begonnen. Ik ga alles laten
gebeuren en sta open voor alles en
iedereen. Ook voor God.

De tweede overnachting had ik gereserveerd bij broeder Gilbert in de Abdij Maria Toevlucht in Zundert. Erg leuk ontvangen.

Ik was er pas laat maar er waren nog restjes ecologisch en vegetarisch eten over. Heerlijk. Vooral de griesmeelpudding.

Broeder Gilbert wilde het mij naar mijn zin maken en bracht mij de volgende ochtend ontbijt met koffie en boterhammen voor onderweg. 'S morgens naar de mis (die broeder Gilbert opdroeg). Hij bad speciaal voor mij bij de voorbeden. Aardig!

Voor ik vertrok zegende hij mijn fiets. Die had ik woensdagavond niet bij me zodat die ook niet door Jeroen Smith gezegend was. Vond ik toch een prettig idee.

 

Toen ik Mechelen in reed kwam ik langs het stadion van KV Mechelen. Daar stonden veel dronken supporters bij bussen voor de uitwedstrijd in Brussel tegen Racing Genk. Leuke sfeer.

Zondag 24 mei om half tien in Londerzeel. Kerk opgezocht en om tien uur was daar een
mis. De kerk was al open en binnen zat de koster. Of ik mijn fiets straks ergens kwijt
kon? Die mocht ik achterin de kerk zetten. Veel bekijks en aardige opmerkingen. Na
afloop gevraagd hoe ik het snelste in Opwijk kwam. Dat bleek lastig uit te leggen maar
een kerkganger wilde wel een stukje met mij meefietsen.

Alleen in de jeugdherberg 't schipken. Leuk!

Heerlijk gegeten in het restaurant in de buurt. Leuk bediend door Dorien en Steven.

Mooie route langs de Dender.  
         

Café Sur le chemin de Compostelle in Tournai.

Vanaf de grens met Frankrijk worden de huizen en dorpjes mooi. Wat ik van Wallonië heb gezien is lelijk en vervallen. Behalve de natuur en sommige oude centra van steden, is België rommelig.
Vlak langs de route werd onderdak vermeld in de gids in Tilloy-les-Marchiennes. Er naartoe gefietst. Weer zo'n onoverzichtelijk gat zonder echt centrum en zonder voorzieningen. Gelukkig stond er langs de weg een bord waarop een 'auberge' stond aangegeven. Na enig zoeken gevonden: dicht. Ik probeerde de deur van het naastgelegen huis en twee honden sloegen aan. Ze liepen gelijk naar buiten en één piste tegen mijn fiets. De man die verscheen (en de eigenaar bleek te zijn) was wel hulpvaardig. Hij belde naar een paardenboerderij/chambres d'hotes in de buurt en daar kon ik terecht. Heel leuk. Het hoogtepunt na iedere rit is het douchen.
Nu nog avondeten. De oude vrouw die de paardenboerderij en de chambres d'hotes runt, verwees me daarvoor weer terug naar de herberg. Volgens haar kon je daar wel eten ook al was ie dicht. Ik had niet die indruk en heb eerst nog wat rondgereden op zoek naar iets anders. Toch maar weer terug naar de herberg. Nu maar eerst geklopt en niet de deur geopend... De eigenaar keek moeilijk en het was duidelijk dat ook het restaurant dicht was. Of ik om 19.00 uur terug kon komen. Is hij speciaal voor mij open gegaan! Fantastisch! Het minste wat ik kon doen (een fooi wilde hij absoluut niet hebben) is een kaarsje voor hem en zijn vrouw opsteken in Santiago.
Nu zit ik in de schaduw van de boerderij dit dagboek te schrijven. Twee meisjes lopen steeds langs en kijken dan ondeugend naar me. Ze blijken uit Marokko te komen en laten zich graag fotograferen.
Ik ga vroeg naar bed en morgen vroeg op pad. Dat bevalt prima.

 
Veel wind. Meestal hard en tegen. Dat is zwaar en veel hindelijker dan regen. Maar het hoort er allemaal bij en het maakt de reis compleet.
 

 

Woensdag 27 mei voor het eerst mijn helm opgezet. De laatste 25 km weer over rustiger wegen dus de helm weer af. Twaalf km voor Compiegne viel ik: notabene ook nog op mijn hoofd. Het regende en ik wilde even de route bekijken, dus met een vaartje de stoep opgereden. Verkeerd ingeschat: hoogte van de stoep, gladheid van de stoep en de banden, hoek waarmee ik de stoep op zou komen. Ik had nergens pijn en maakte mij vooral zorgen om mijn fiets. Helemaal niets! Ook de tassen, geleend van een maatje, geen schade.


Wat niet mocht gebeuren is gebeurd: in mijn zak heb ik waarschijnlijk de fietscomputer gereset. Die staat weer op nul nu ;-(. Dan maar per dag het aantal kilometers bijhouden.

 

 
In Monterlant vond ik, na veel 'nee, vol' uiteindelijk een schitterend onderkomen waar ik mijn eerste rustdag nam. Bij het schoonmaken van mijn fiets (na drie dagen regen hard nodig) ontdekte ik een steentje in mijn voorband. Bij het verwijderen bleek hij een gaatje in mijn binnenband te hebben gemaakt en dichtgehouden tot mijn rustdag. Prima!
 
 
Stel je voor: een snikhete dag en na 80 kilometer heb je het wel gezien. Maar het is Pinksteren en alle Fransen gaan op stap. Ook veel eigenaren van hotels, herbergen en chambre d'hotes. Dus alles is vol of dicht. Na 133 kilometer en vele teleurstellingen kom je dan bij de Chambre d'Hotes van Claire en Etienne Brossollet in St Prest. Ook vol. Maar Etienne zag dat ik niet verder kon. Toen hij ook nog begreep dat ik een pelgrim was bood hij mij de kamer van zijn (inmiddels uitgevlogen ;-) dochter aan. Heerlijk glas wijn gedronken met ze. Claire maakte ook nog pizza's. En dat allemaal op, wat later bleek te zijn, de verjaardag van Etienne: 76.
Wat een geweldig slot van zo'n zware dag.
 
In Chateau-Renault was het weer prijs: alles dicht of al jaren gestopt als gastverblijf. Daar kwam ik Wendy, Wilbert en Jan tegen. Drie nederlanders op de fiets op weg naar Santiago. Zij waren op weg naar een camping en stelden voor dat ik mee reed : vaak zijn daar ook gites. En inderdaad een schitterend onderkomen voor twaalf personen. Ik was de enige gast.
Ik zou ze nog drie maal tegenkomen.
 

Bij de gite in Chateau-Renault was het heerlijk.

Ook de volgende dag vond ik moeilijk onderdak. Campings waar ik gites hoopte te vinden gingen pas half juli open of hadden geen gites. Uiteindelijk onderdak gevonden bij een particulier met een mooie tuin!

 

 

In Poitiers zit een grote jeugdherberg waar ik mijn tweede rustdag nam.

Vlakbij de jeugdherberg speelde bandjes. Een muziekschool huisde in de plaatselijke bibliotheek en gaf haar jaarlijkse uitvoering.

Deed me sterk denken aan mijn eerste optreden met Bad Sector in de Muzenhof.

Later op de avond trad in de buurt Meringue, Alcohol & us op. Heel bijzonder. CD gekocht.

 
 
 

Dat ezeltje was bang maar reuze nieuwsgierig. Als ik bewoog schoot ie weg achter zijn moeder om daar na enige tijd voorzichtig weer achter vandaan te komen. We hebben elkaar zo een tijdje vermaakt.

Jan en Trudy Kikkert was ik al eerder tegengekomen en zaten al in de gite in Nanteuil-en-Vallée toen ik daar aankwam. Leuke ontmoeting.

 

Zo stond ik vaak: schuilend in een telefooncel. En dan maar hopen dat er iemand belt...

 
 

In Cadillac hebben ze een psychiatrisch ziekenhuis waar ze twee eeuwenoude pelgrimscellen hebben. Daar kan je (als pelgrim) gratis verblijven.

Voor mij was dat een uitkomst.

De cel was zeer eenvoudig maar heel bijzonder. Veel leuke contacten met patiënten. Ook in Cadillac zelf kwam je die tegen.

 

 
 

In Labouheyre stelde
een particulier, tegen een kleine
vergoeding, zijn huis open
voor pelgrims.

 

Sabine en Simon, samen een pizza
gegeten en een lekker ijsje toe!

 
 

Marcelle en Francois Jacquet in Sorde l'Abbaye.

 

In St Jean Pied de Port is het
ernorm druk met pelgrims. Leuke
uitgelaten sfeer. De eerste grote
uitdaging wacht: de Pyreneeën.

 

Ik vond de Pyreneeën zwaar. En erg mooi. Ik snap nu wat ze bedoelde met die opmerking dat de Pyreneeën een ziel hebben.

Je beklimt ze maar ze laten je dat ook doen. Als je ze respecteert en dus met een hoofdletter schrijft...

De klim was zwaar. Ik had ook niet mijn dag. De afdaling ging over vele tientallen kilometers en was mooi maar niet echt spectaculair.
 

Pamplona. Mooi centrum. De avond dat ik er was waren er veel straatoptredens. Erg leuk.

Het is een mooi en vredig stadje. Jammer dat ze er ieder jaar stieren doorheen treiteren.

 
 

Roberto kwam ik op 1 dag 2 maal tegen. Bijzondere jongen met een bijzonder verhaal.

 
 
 
 
 
 
 
 
 


 
 
 
 

 

 

Weer thuis; moe maar voldaan.